Oosterhoutse ‘Masters’ 2026
Afgelopen zaterdag werd weer de Oosterhoutse Masters gespeeld, een wedstrijd voor de 30 mensen die de meeste punten hebben behaald bij de verschillende wedstrijden van het afgelopen jaar. Ik was blij verrast dat ik een uitnodiging kreeg, aangezien ik bepaald niet aan veel wedstrijden had meegedaan dit jaar, en me meestal ook niet plaats voor deze wedstrijd. Wellicht had ik geluk met een verhindering hier en daar, maar goed, ik mocht dus meedoen. Op zich al mooi, want bij de eerste 30 horen is toch leuk.
Het bleek een mooie dag om te golfen. Er stond niet veel wind, terwijl het eerder in de week nog enorm gewaaid had. En hoewel niemand het echt warm zal noemen, was de temperatuur toch goed te doen. Met een dikke trui ging het prima.
Ik begon dan ook prima aan de ronde, met in het begin vooral parren en een incidentele bogey. Dat viel ook in de flight op, want bij hole 8 werd al geopperd dat ik weleens kon gaan winnen. Van schrik maakte ik meteen dubbels op 8 en 9, maar gelukkig voor mij bleef het daarbij. Met wat kunst- en vliegwerk (o.a. twee shanks die met flink wat geluk op een speelbaar stukje gras bleven liggen) en dankzij een beter dan normaal lopende putter, haalde ik het clubhuis met een voor mijn doen prima score. De wedstrijd zelf is trouwens een stablefordwedstrijd, weliswaar met 75% handicapverrekening, dus iedereen heeft natuurlijk een kans.
We waren als tweede flight de baan ingegaan, dus het was nog best even wachten tot iedereen binnen was. En met het nieuwe live scoreboard in de Parrow-app geeft dat toch wel wat interessante extra informatie. Tijdens de gezellige nazit refreshte ik af en toe het leaderboard, en tot mijn verrassing bleef mijn naam bovenaan staan. Spannend was het wel, want veel deelnemers kwamen heel dichtbij en Mark Castell had zelfs dezelfde score. Maar kennelijk was het mijn dag qua geluk, want ook de countback viel mijn kant op. En daarmee kon ik alvast gaan bedenken wat ik tijdens mijn favoriete hobby, ’speechen’, zou gaan vertellen.
Het is trouwens qua prijzen absoluut geen verkeerde wedstrijd om te winnen, merkte ik. Er is een wisselbeker, je mag die mooie Masters vlag tekenen, je naam komt op het bord in het clubhuis (iets waar ik niet zo stiekem toch altijd al een beetje op hoopte), je krijgt bloemen voor thuis en je mag volgend jaar sowieso weer meedoen. Dus ik kan iedereen aanmoedigen om volgend jaar te proberen één van de andere 29 deelnemers te worden!
Ik weet nog niet helemaal wat ik van dat live leaderboard vind, want het heeft toch ook wel wat als je echt tot de prijsuitreiking moet wachten om te weten waar je geëindigd bent. Aan de andere kant denk ik niet dat we bang hoeven te zijn dat veel mensen hierdoor eerder naar huis zullen gaan. Volgens mij ben ik namelijk bepaald niet de enige die de gezelligheid achteraf ook een mooi onderdeel van de golfdag vindt, of je nu in de prijzen valt of niet. Dus ik denk dat we met z’n allen snel genoeg aan gewend zullen zijn aan dit leaderbord.
Rest mij alleen nog om Robert en Ilse te bedanken voor een hele gezellige en ontspannen flight, was een erg leuk rondje! En ik had beloofd om excuses te maken aan de flight achter ons (Daniel, Peter en Chris), die echt af en toe op ons hebben moeten wachten, excuses daarvoor ;)
Last but not least natuurlijk ook bedankt aan de wedstrijdleiding voor het mogelijk maken van deze en alle andere wedstrijden die we door het jaar heen kunnen spelen! Dank jullie wel hiervoor!
Groeten,
Dennis Duivenbode
